Afgelopen vrijdag merkte ik op pijnlijke wijze hoe de bezuinigingen de polder bereikt hebben. Ik was uitgenodigd om voor te komen dragen tijdens het Sunsation Festival in de buurt van Swifterbant, waar dichters vanaf vijf uur ’s ochtends voorlezen in de open lucht. Bij eerdere edities werden we vooraf getrakteerd op een etentje en een hotelovernachting. Met die luxe is het inmiddels gedaan.
Het Robert Morris Observatorium waar het festival plaatsvindt.
“Alvast bedankt voor de gastvrijheid,” zei ik, terwijl ik mijn hand uitstak naar boer Edwin.
“Dat moet je maar afwachten,” antwoordde de boer met een onheilspellende glimlach.
Aangezien ik niet over een rijbewijs beschik en de vroegste trein niet vroeg genoeg uit Amsterdam zou vertrekken, was ik ingegaan op de mogelijkheid bij de boer te logeren. Zijn goede vriend en festivalorganisator Jacob had me opgehaald van het station en kwam even mee naar binnen voor een drankje.
Boer Edwin vertelde dat hij ooit met enkele collega’s vijf windmolens uit Denemarken had laten komen. Die investering hadden ze dik terugverdiend, maar het bleek niet makkelijk om van de wind te leven. Dat was een boer uit de buurt beter afgegaan. Deze fervente tegenstander van horizonvervuiling had met lede ogen aan moeten zien hoe aan beide kanten van zijn land twee gigantische windmolenparken werden aangelegd. Hij leerde echter al snel dat wie windmolens plaatst, het voor zijn buren onmogelijk maakt dat ook te doen. De wind kun je maar een keer vangen. Daarop spande de antimolenboer eerst een rechtszaak aan tegen het park aan de ene kant en daarna tegen het park aan de andere kant. De inkomstenderving levert hem een kleine ton per jaar op. Ik heb het verkeerde beroep gekozen, dacht ik en vroeg om een tweede wijntje.
Toen het tijd was om naar bed te gaan, hoorde ik dat er “een matje” voor me zou worden uitgerold op de overloop en dat ik niet moest schrikken als de oudste dochter thuiskwam. Beleefd als ik was en enigszins beschonken, aanvaardde ik mijn flinterdunne lot.
De dochter kwam thuis en voerde met haar moeder luidkeels een gesprek aan de keukentafel. Daarna besefte ik dat ik vergeten was uit te checken op station Dronten. De hartelijke begroeting van Jacob en de onbekende plek hadden me afgeleid. Ik kon mezelf wel voor de kop slaan en bleef daar knap wakker bij. Eenmaal bedaard van de zelfkastijding begon een eveneens huiswaarts gekeerde kat voor de voordeur te staan miauwen. Helaas beschikte het beest over een formidabel uithoudingsvermogen en gaf niet op tot de zon opkwam en ik aan tafel een bruine boterham met pindakaas probeerde weg te spoelen met een kop sterke thee.
De wolken maakten later plaats voor de zon tijdens de voordracht van Kira Wuck
Qua slaap hadden de bezuinigingen mij gekraakt, maar het verhaal over de antimolenboer was onbetaalbaar. De volgende keer neem ik oordoppen en een luchtbed mee.
Meer over het festival: http://www.festivalsunsation.nl/
Deze column stond gisteren in de Leeuwarder Courant: http://www.lc.nl/
een indruk van de 2012 editie van het festival
Tsead Bruinja 