Op de rij onverkochte cd's stonden plastic bakjes met chips. Goedkope schreeuwerige dance klonk door de winkel. Of ik ook een biertje wilde, vroeg een medewerker. Het was twaalf uur 's middags op een zaterdag. Ik was afscheid komen nemen van Ins and Outs, een zaak in Amsterdam-West waar nieuwe en tweedehands cd's en dvd's worden verkocht. Als ratten op een zinkend schip maakten de werknemers grapjes met een van de laatste klanten. "Dan neem je toch gewoon een dvd van Mickey Mouse, ook leuk."
De eigenaar, een Haarlemmer van in de veertig, deed vrolijk mee, maar zijn gezicht vertelde een ander verhaal. Hij wist dat hij flink verlies zou draaien. Wat hij nog in de bakken had staan, was werk van eendagsvliegen en has-beens, slechts geschikt als glimmende onderzetters voor bakjes chips en flesjes bier.
Jarenlang had hij geprobeerd de zaak draaiende te houden. Hij was tweedehands lego gaan verkopen en digitaliseerde op verzoek oude videobanden. Een jaar geleden had hij zelfs nog alle muziek uit zijn winkel in MP3-formaat op een laptop gezet, zodat klanten in bezit van een usbstick muziek bij hem konden blijven kopen. Enkele dagen na de installatie van de laptop op de toonbank, moest hij op straat de computer uit de handen van een dief grissen.
Het verzamelen van muziek is een van mijn verslavingen. Zo kocht ik afgelopen zondag via marktplaats van een Texelse mevrouw Pink Floyds 'The Wall' in de Amerikaanse geremasterde vorm uit 1997 en bij een Amsterdammer bestelde ik op diezelfde dag een Japanse CD-persing uit de jaren tachtig. Dat was niet vreemd geweest als het betreffende album nog niet in mijn kast stond, maar daar pronken al minstens vier andere versies van deze klassieker.
binnen bij Ins and Outs
Onlangs las ik over een aanverwante ziekte. Een schrijver noemde het dwangmatig aanschaffen van boeken een gedoemde poging extra tijd te kopen en zo de dood te overwinnen. De verzamelaar weet dat er nooit genoeg uren in de dag zullen zitten om alle aangeschafte meesterwerken te lezen, maar bij elk nieuw boek heeft hij toch de illusie die tijd te zullen krijgen.
Mijn jacht op de tijd begon als een jacht op inspiratie. In 1990 reden ik en mijn stiefbroer op onze brommers van Kollum naar Leeuwarden. We parkeerden de Honda Scoopy en de Mobylette voor platenzaak de Put. Een jongetje in uniform met een trommel voor zijn buik lachtte mij toe vanaf een Amerikaanse longbox, waar een hoekje uit was gezaagd, zodat de 'beschadigde' cd onder de prijs verkocht kon worden. Het was het album 'Misplaced Childhood' van Marillion, de band die de grote liefde van mijn leven werd en mijn poëzie met elk nieuw album dat ze maken nog altijd inspireert. Ik heb er twee versies van.
Column Leeuwarder Courant 30-5-2014
Marillion toen
Marillion nu
Tsead Bruinja 