In het televisieprogramma 'Slaapkamers' praten koppels van verschillende geaardheid en achtergrond in bed over hun relatie. Vorige week stond het krijgen van kinderen centraal. Bij het ene stel was de man teleurgesteld omdat het meteen raak was geweest; een ander stel begon aangeslagen over verklevingen. Ze hadden honden genomen. Die kunnen ook gezellig op bed.
Het overkomt mij regelmatig dat mensen vragen hoe het met onze kinderen gaat. Dat is deels mijn eigen schuld. Ik schreef ooit een gedicht waarin ik me op de terugweg van een 'poppeslok' bij mijn zus, voorstelde hoe mijn vrouw ons kindje in haar armen zou houden. De kinderwens was bij dat bezoek ontloken, al gauw rammelden onze eierstokken en zaadleiders als op hol geslagen sambaballen.
specialist op het gebied van kozijnen
het regent en de specialist op het gebied van kozijnen zegt
dat het aan het werk van zijn mannen niet kan liggen
ik zit aan tafel met mijn onderbuurman die na vijf jaar
heeft besloten over de watervlekken heen te verven
vroeger schreef ik gedichten over mijn vader en moeder
over opa's en oma's met een rustiek en pijnlijk verleden
nu luister ik naar mijn buurman
in uw huis zullen mensen wonen
die te lui zijn om op te staan
mensen die u niet kent
die werken en weer naar huis gaan
ze worden ouder
ze worden ronder
ze proberen de kilo's eraf te lopen
ze zwaaien een kind uit
en hangen voor het slapen gaan
hun kleren over de stoel
hun leven is een koelkast
waaruit je na een nacht zwaar drinken
een goed belegde boterham
vandaan tovert
ik weet het
er liggen betekenissen op de loer
die dit gedicht kunnen bederven
ergens zingt iemand
kom niet samen
kom niet samen
drijf een wig
maar mijn vrouw houdt mijn week oude nichtje op haar schoot
en ik raak er niet op uitgekeken hoe goed het haar staat
we bespreken hoe het moet met de werkkamer
hoe en waar we zelf dan moeten gaan slapen
een zucht en het kind verdwijnt uit onze gedachten
we slaan een hoek om en zoeken een goed restaurant
stiekem terwijl we al lang over iets anders praten
kijk ik naar het kindje dat niet in haar armen ligt
het ademt en het beweegt
het is er bijna
uit Bang voor de bal (Uitgeverij Cossee, 2007)
De eitjes en de kikkervisjes slaagden er echter niet in een pact te sluiten. Dus moesten wij naar het ziekenhuis. We hielden ons aan schema's. Ik stopte met drinken en blowen en de staartjes groeiden weer aan mijn zaadcellen, zodat ze de goede kant op zwommen. Na anderhalf jaar creatief doe-het-zelven en medische tests, wilde men ons op een inseminatiewachtlijst plaatsen. We bedankten vriendelijk, namen een pauze van de ziekenhuisontsmettingslucht en seks ging weer gewoon over lust. Een half jaar daarna was de wens verdwenen. We zijn dol op de 'poppeslokken' en mijn lieve neefje en nichtje uit Beetsterzwaag, maar het is goed zo.
Sociaal gezien ligt dat minder eenvoudig. Soms voel ik me als kinderloze man een vegetariër die bij vleesetende vrienden langsgaat. Omdat we niet aan de norm voldoen, moet ik dan uitleggen waarom we geen kinderen hebben. En voor je het weet ligt er een zielig sausje over het gesprek, dat je er vervolgens weer voorzichtig af moet schrapen, voordat men denkt dat je een hekel aan kinderen hebt.
Afgelopen maandag moest ik de verklevingen en de honden van 'Slaapkamers' missen. Ik was in de Paradiso met onze buurvrouw Caro aan het dansen en meezingen met hiphopartiest Michael Franti. Caro en haar man Max hebben twee zoontjes, Rafi van vier en Manu van zes. Vanaf hun geboorte zien we bijna dagelijks hoe die jongens opgroeien en veranderen. Het is aandoenlijk om schaamte bij hen te zien ontstaan en pittig om hen te zien worstelen met woede als ze geen snoep of op de ipad mogen.
Halverwege het concert ging de bezwete Franti op een kruk zitten. Hij vertelde over zijn zoontje van vijftien bij wie een nierziekte was geconstateerd. Franti had aangeboden zijn tour te cancellen, maar zoonlief zei: "You make people happy by singing to them, Daddy. Go on, make them happy." Franti deed dat, net als onze buren dat met hun zoons doen. Ze laten ons delen in iets waar wij niet langer naar verlangen, iets van een hartverscheurende schoonheid.
Tsead Bruinja 