"Jûns in aai en moarns in aai," antwoordde mijn pake toen ik hem vroeg hoeveel eieren Pake en Beppe aten. Pake Klaas was boer geweest in Oostrum en boerde daar, nadat hij de 'pleats' aan zijn zoon had verkocht, kleinschalig door. Akkers met nieuwe aardappelen en aardbeien lachten je toe als je zijn 'hiem' opkwam, evenals een vijver met daaromheen een kring luid bloeiende afrikaantjes. Tussen huis en kerkhof had Pake van afvalhout een garage gebouwd met aanpalend hok vol kippen en konijnen. Die konijnenteelt liep iets uit de hand, waardoor de woning aan de Terpleane ook wel het Rattenklooster werd genoemd. Van Pake's honderd konijnen werden namelijk regelmatig jonge exemplaren gebunnynapt en omdat het hok onmogelijk ratproof kon worden gemaakt, begon Pake voor hij naar bed ging over de vloer oud brood te strooien. De ratten maakten daar totaal geen bezwaar tegen en begonnen zich met de buikjes vol vrolijk te vermenigvuldigden.
Wie in het archief van de Leeuwarder Courant zoekt, vindt daar nog een interview met Pake waarboven de kop 'By my wurdt noait wat wei' prijkt. Op de jonge konijnen na, was dat zeker waar. Pake was een groot verzamelaar van kromme spijkers die hij uit oude planken trok en maakte steevast 's ochtends vroeg een rondje door het dorp bij het afval langs, voor de vuilnismannen uit. Geldproblemen had hij overigens niet, maar doordat hij zijn boerderij ooit begonnen was met één koe en de hele handel heelhuids door de crisis had geloodst, bleef hij de rest van zijn leven zuinig.
Tijdens het eendeneieren zoeken leerde Pake Klaas ons een mooi rijmpje dat u wellicht uw kinderen of kleinkinderen kunt bijbrengen tijdens het komende Paasweekend: "Pyt skyt wyt, skyt aai, skyt dop, skyt alle minsken lyk foar de kop." Maar het was mijn moeder die mij het grootste pronkstuk van mijn verzameling bezorgde. Vóór een bosje bij ons in de buurt had zij een zwaan zien broeden. Mijn zus kreeg de instructie de jonge moeder van het nest te lokken door brood in de sloot voor het bosje te gooien, waarop ik zo stilletjes mogelijk het ei moest pakken. In de wetenschap dat een zwaan met gemak je arm kan breken, rende de zesjarige Tsead als een bezetene met de vangst onder de jas naar huis.
Volgens wikipedia blijven zwanen elkaar trouw tot aan de dood, wat mijn eieretende pake en beppe goed gelukt is, ondanks hun legendarische scheldpartijen en de messen die na verhitte strijd nog wel eens rechtop in de keukendeur stonden te trillen. Een enkele keer wil zich onder de edele vogels een echtscheiding voordoen, bijvoorbeeld bij nestelproblemen. Ik hoop maar niet dat mijn diefstal naast een wrede kindermoord ook een echtbreuk heeft veroorzaakt. Vrolijk Pasen!
Tsead Bruinja 