Meneer Postma

"Wie der noch slaanderij en hast noch ien op de bek pakt?" wilde handvaardigheidleraar en autodealer Postma weten als ik op maandagochtend het lokaal binnenkwam. Met beide viel het meestal mee. De zaterdagen van deze Kollummer tiener bestonden uit overdag werken in de supermarkt, met bier na afloop, gevolgd door een avondje tv of een zaterdagnacht met nog meer bier in de Veenklooster bar-dancing de Ringo.

Foto genomen in de Ringo, met een helaas geheel onzichtbare mat

Daar kon natuurlijk wel iemand op de bek worden gepakt, maar het was dons dat mijn kaken sierde en geen echte baard. Ik was te onzeker en stil, zag er te jong uit om door welk meisje dan ook maar te worden gezien. De Zwaagwesteinder klasgenoot die geregeld plagerig de stof van mijn shirt tussen zijn vingers pakte en dan "knap stofke" zei, maar die je vooral niet per ongeluk aan moest stoten, had kunnen zorgen voor de slaanderij waar Postma nieuwsgierig naar was, maar dat was dan eerder uitgelopen op met-één-ram-tegen-de-vlakte-derij.

Vandaar dat ik toen ik eenmaal in Groningen ging studeren geen groot voorstander was van het fenomeen uitgaan. Je kon in de Groninger kroegen bovendien lang zo mooi niet op onbewaakte momenten bierglazen op de grond laten vallen om de eigenaar aan wie iedereen een hekel had op kosten te jagen. Dat veranderde toen een vriend mij introduceerde in de wereld van de chemische hulpmiddelen die de wolken voor mijn donkere humeur wegtrokken, mijn onzekerheid wegnamen en me de hele nacht konden laten dansen, zonder een greintje pijn. Ik leerde van hem ook 'niet zo triest naar de punten van mijn schoenen te staren. Bij house moest je juist blij en een beetje arrogant omhoog kijken.' Ik deed er een jaar aan mee, totdat ik een geheelonthoudende geliefde vond met wie ik veel te snel ging samenwonen om vervolgens een paar jaar op de bank te tv-vegeteren met Star Trek en een huishouding van zes katten en evenveel kattenbakken.

Die kattenbakken heb ik in Groningen bij desbetreffende ex achtergelaten, terwijl ik in Amsterdam vrolijk getrouwd dit weekend eindelijk weer eens goed van de bank afgekomen ben. Onze buren met wie we een dakterras delen en wiens jongens van vier en zes geregeld over de vloer komen om van onze bank een piratenboot te maken, vierden dat ze tien jaar bij elkaar waren. Daarom gingen wij dansen in de Paradiso. Ik stuiterde met een greins van hier tot Tokyo vijf uur lang op commerciële hiphop uit de jaren negentig en vertelde iedereen veelvuldig hoeveel ik van hen hield. Er was geen slaanderij, gjin túterij en de vogels zongen schitterend in het Vondelpark toen ik me om half zes 's ochtends met de buurvrouw en haar bakfiets richting huis begaf, meneer Postma.