'It grutte probleem dat driget is de útsluting fan de Wâlden en de Waldpiken yn de Kulturele Haadstêd,' zei Tresoar-directeur Bert Looper tijdens het radioprogramma Buro de Vries bij Omrop Fryslân. Hij prees uitbundig 'de fitaliteit, de dynamyk' en 'it modernisme' fan de Wouden. Ik moest denken aan het ouderwetse wâldpykje Johan Venema, tegenwoordig Jack Bottleneck.
Toen Jack nog Johan heette en wij samen op de Dr. J. Botkeschool te Damwoude zaten, had hij een pijl en boog, waarmee hij over de lengte van een heel voetbalveld kon schieten. Als ik hem 's morgens ophaalde, stond zijn moeder met sigaret en badjas in de deuropening. Bij Johans verjaardagsfeestje gaf ze ons, geheel aangekleed, Wonder paprika chips, die we dipten in een mengsel van mayonaise met ketchup.
Ik verhuisde van de Wonder chips in Damwoude naar Kollum, van de Dr. Bottke naar de Casimirschool, en Johan zag ik jaren later pas weer, in het theater. Meesters en juffen van verschillende openbare basisscholen voerden rond Sinterklaas in Damwoude een kluchterig sprookje op, waarbij leerlingen elkaar elleboogstootjes gaven als ze hun geschminkte meester of bepruikte juf herkenden in een bediende of schurk. Johan en ik waren dertien. Ik trof hem buiten, met sigaret, oorbelletje en Cindy, de dochter van de warme bakker, op wie ik altijd een oogje had gehad, en die later nog eens de loterij heeft gewonnen, maar dat is een ander verhaal. Het gaat hier om Johan, en om Jack.
Vijfentwintig jaar duurde het voor ik hem weer zag, op Facebook en Youtube, waar hij zong alsof hij een fles Jack Daniels had geleegd, het glas stuk had geslagen en de scherven ook maar meteen even had doorgeslikt. Ik vertelde Johan over een huiskamerfestival in Dokkum, met wijnproeverij na afloop. Ik had gevraagd of hij daar misschien ook een liedje mocht komen spelen. Dat mocht en dat deed hij, maar daarvoor had hij thuis wel in alle kleuren van de regenboog gescheten, zo meldde hij me bij het uitladen van zijn gitaren. Ondanks de verstoorde stoelgang en dankzij enkele glazen chardonay speelde hij de houtworm uit de oude balken van het grachtenpand.
Eigenlijk was het een wonder dat we elkaar na al die jaren weer zagen. Johan was dakbedekker geweest en had 's avonds thuis, na zijn werk op grote hoogte, ook in de geest de hogere sferen opgezocht met behulp van heroïne.
Van beide hoogtes duikelde hij naar beneden, waarna hij, afgekeurd en clean, zichzelf leerde de sterren van de goot terug de hemel in te spelen. Dat doet hij niet modern, maar wel 'dynamysk' en 'fitaal'. Haal Jack daarom van Youtube naar de Culturele Hoofdstad, Bert Looper. Syn muzyk sil jim troch de siele hinne snije.
Jack Bottleneck op het Web:
Soundcloud: https://soundcloud.com/jack-bottleneck
Dit is een column die ik schreef voor de Leeuwarder Courant. Vanaf afgelopen vrijdag is daar iedere week een nieuwe column van mijn hand te lezen.
Tsead Bruinja 