Twee jaar geleden bij een optreden in de buurt van Delft, zei Remco Campert tegen me dat hij genoeg had van het gereis voor optredens. Gelukkig voor ons en de vele taxibedrijven des lands trotseert hij echter nog altijd de files en lange reistijden, zoals onlangs voor Nederland Leest.
Gisteren werd zijn tour afgerond in The People's Place te Amsterdam, voor de gelegenheid omgedoopt tot Klup Vurrukkulluk. Hoogtepunten waren Jan Mulder die de familie Kneupma weer van stal haalde, het afsluitende lied van Ellen ten Damme, die een gedicht van Campert op muziek had gezet en Benjamin Herman die met zijn trio optrad.
Hieronder het gedicht dat ik voor de avond schreef. Dat Remco Campert nog maar lang door Nederland mag worden gereden!
vannacht gaan bij alle kranten de gevels aan puin
de huizen en de straten
de ramen waarachter het sterven is begonnen
alleen of samen
er loopt een dichter langs
onderweg naar een vriend voordracht
of café
een dichter die tussen de planten en de gordijnen
tussen de beeldjes door kinderen op school gemaakt
het leven aftast
zoals een echtgenoot 's nachts
nadat hij zich heeft omgedraaid
met zijn billen de billen zoekt
van zijn vrouw
of zoals de handen van poëziefestivalassistentes
die zo verlegen mogen zijn als ze willen
wachten op een hand van remco campert
die vanochtend weer is opgestaan
broek en sokken heeft aangedaan
voor wie duizenden taxi's werden gebeld
en die vandaag hopelijk eens niet
een goed gedicht hoeft te schrijven
voor een overleden vriend
er zijn er namelijk nog een paar die leven
die trekken zo de stoute schoenen aan
pikken een vuilniswagen van de gemeente amsterdam
rammen de gevel van menig randstedelijke krant
hacken de eerste beste computer
je moet met je tijd meegaan
en wissen alle voor hem geschreven in memoriams
en meteen ook maar
die voor hen zelf zijn klaargelegd
het ongeduldig sterven
zullen ze weldra hartstochtelijk voortzetten
maar doodgaan
vandaag even niet
© Tsead Bruinja
Tsead Bruinja 
Plaats een reactie