Afgelopen zondag stond ik in het kader van Waterschouw (enerverende bootexpeditie door Amsterdam West) door een megafoon onderstaande tekst voor te dragen, terwijl een boot met kunstliefhebbers begeleid door PJ Roggeband, stil hield. De flat is het Oranjehof bij de Wiegbrug in Amsterdam-West.
LEDIKANTENGEVEL
in 1942 was het niet makkelijk
om aan bouwmaterialen te komen
behalve dan voor bunkers en barakken
en toch werden er stenen gevonden
voor de oranjehof
een flat voor alleenstaande vrouwen
die door buurtgenoten spoedig werd omgedoopt tot poezenflat
maagdenhuis en hunkerbunker
ongeveer het tegenovergesteld van het blijf-van-mijn-lijf-huis
waarvan het eerste exemplaar dertig jaar later
geopend zou worden ook in amsterdam
aan stenen en bijnamen dus geen gebrek
maar waar haalde je in 1942 het staal vandaan
voor de balkonnetjes?
de neergestorte spitfires en kapotte tanks
lagen niet voor het oprapen en de duitsers
zullen er de bouw van hun kanonnen
niet om hebben gestaakt
waar haalde men het staal vandaan?
de oplossing werd gevonden in een beddenfabriek
zeventig hoofd- en voeteneinden van ijzeren ledikanten
werden op maat gemaakt en bevestigd
aan de woningen van dit hof
waarvan op op de gevel de brave
uitspraken klein huis maar het mijne
en zolang ik leef hoop ik
prijkten
maar waarvan ik hoop
dat de bewoonsters even handig waren
als de bouwvakkers die hun ledikantebalkons
hadden verzonnen
en die wellicht tijdens lange eenzame oorlogsnachten
zich met elkaar of met een vrijgezelle bouwvakker vermaakten
ik zie de touwladders al aan de voeteneinden
hangen
UPDATE van PJ Roggeband:
"Voor de naam Oranjehof moest in 1942 nog speciaal toestemming gevraagd worden bij de Duitse bezetters. Omdat de omliggende 'vaderlandslievende' straten als Geuzenstraat en Willem de Zwijgerlaan al bestonden zag men in deze naamgeving geen verzetsdaad!"
Tsead Bruinja 
Plaats een reactie