Vanaf 20.00 uur worden vanavond door het Duo De Vischknaepen (Jan Schellink en Danibal) enkele van mijn gedichten bewerkt in een kelder te Utrecht (De Jansbrugkelder Oudegracht 105 a/d Werf).
Een van de gedichten die ik voor de Vischknaepen heb uitgezocht is een gedicht uit de Ketting (http://boeken.vpro.nl/dossiers/42520794/) van de VPRO, een reeks bedacht door Daniël Dee (http://www.danieldee.nl/), waarbij dichters op elkaar reageren.
Ik moest destijds (mei 2010) reageren op een gedicht van Hélène Gelèns (http://www.cossee.com/?id=436) die op haar beurt weer een vervolg had geschreven op een gedicht van Dimitri Antonissen (http://www.eeuwigweekend.nl/over/dimitri-antonissen/), ook bekend van zijn 'stiftgedichten' (http://stiftgedichten.com/).
Antonissen schreef over het voorlezen voor de radio, de ijdelheid van de dichter en het onhoorbare applaus.
Is het 'pluis of niet pluis' aan de andere kant van de microfoon, schreef Gelèns op haar beurt en 'vanuit het donker applaus', wat mij deed denken aan het applaus van passagiers voor de piloot na de landing. Die associatie kwam voort uit de ruime aandacht op het nieuws voor de crash van een vliegtuig in Libië, waarbij Nederlanders om waren gekomen.
VANUIT HET DONKER APPLAUS
in oude vliegtuigen stonden stoelen los in de cabine
nu zitten ze vast aan rails
er kan een uitklaptafeltje aan uw stoel zitten
een netje met spuugzakje en vluchtinstructies
op goedkope vluchten zijn de stoelen
niet verstelbaar
en op de meeste vluchten is er geen
elektronisch verstelbare onderrugondersteuning
aanwezig in de economy class
op militaire vluchten staan de stoelen andersom
bij een crash wordt de passagier dan in zijn stoel gedrukt
in plaats van eruit geslingerd
deze stoelen zijn duurder
omdat er extra versteviging voor nodig is
die het vliegtuig zwaarder maakt
een typische vliegtuigstoel bestaat uit
een aluminium frame met daarop blokken schuim
bekleed met vuurafwerende kevlar
in de jaren zeventig en tachtig was rood en oranje in
nu blauw en grijs
de passagiers in de stoelen bij het raam
moeten bij het opstijgen en de landing ervoor zorgen
dat de luikjes die hen overdag beschermen tegen de felle zon
en die ’s nachts iedereen in slaap houden
omhoog zijn geschoven
© Tsead Bruinja
De week daarop nam Frederik Lucien de Laere deel aan de Ketting en hij schreef het volgende gedicht, dat ik hier met zijn toestemming plaats:
CRASH TEST
de luikjes omlaag
de hostessen zittend
de passagiers klittend en klam
gefnuikt het vertrouwen
op een zucht van de bestemming
de piloot capitulerend
de neus gericht op het begeerde land
maar wegdraaiend bij een annunciatie
in de cockpit, de bemanning wordt wit,
in het ruim snijdt de spanning, hic et nunc
spitst men de oren en spert men de ogen
in deze nooit geziene capriolen ziet men
engelen in een totale oorlog
een gebekvecht om de landingsplek
om het eden op de begane grond
dat nadert met rasse schreden
nu het vliegtuig parel duikt
en zich languit in de looping legt
in de hoop op een zachte touch down
maar met een wiel af clownesk wiegt
tot in de brandhaard
en menige ziel weer ten hemel vliegt.
© Frederik Lucien de Laere
Enfin, vanavond dus in Utrecht De Vischknaepen en Bruinja!
De afleveringen van de Ketting zijn te beluisteren via:
Gelèns: http://www.vpro.nl/programma/deavonden/afleveringen/43257283/#
Bruinja: http://www.vpro.nl/programma/deavonden/afleveringen/43257523/
De Laere: http://www.vpro.nl/programma/deavonden/afleveringen/43257639/
Tsead Bruinja 
Plaats een reactie