Tsead Bruinja

Overwoekerd is zijn tiende bundel. Verspreid over zeven afdelingen schotelt hij ons 55 gedichten voor die vertrouwd aan doen, wat inhoud, toon en vorm betreft. Tegelijkertijd beschikken ze over een typische Bruinjafrisheid.

Het is iets wat met een nieuwe oogst te maken heeft, maar misschien nog wel meer met het belangrijkste kenmerk van zijn poëzie: speelsheid.

In het titelgedicht wordt het malen van de geest beschreven.Woorden en regels worden aan elkaar geregen tot een loop: ‘overwoekerd door de dood en er niet mee bezig overwoekerd door de liefde en er niet mee bezig overwoekerd door de jaloezie en er niet mee bezig overwoekerd door de haat en er niet mee bezig overwoekerd door de geilheid en er niet mee bezig’.

Kop in het zand? Hier is eerder een hypersensitief dichter aan het woord, iemand die poëzie ademt en drinkt. En daar niet altijd gelukkig van wordt, laat staan financieel beter. Uit Voor de kat: ‘de wereld staat in brand en ik speel viool/ met wat men in mijn hoed smijt/ financier ik de fabriek/ die violen maakt’.

Poëzie als dwangmatigheid, als onontkoombaar lot. In In Basel, waar een huwelijksfeest wordt gezocht, grijpt de dichter verzameld naar de rode wijn en de verzamelde verzameld naar de rode wijn en de verzamelde poëzie van Raymond Carver – terwijl zijn vrouw al slaapt.

Om vervolgens een gedicht te schrijven voor ‘mannen die zich soms een beetje druk maken over de toestand in de wereld’. En dan vraagt hij de zich af: ‘Maar welke bijna gelukkige getrouwde man leest er nu poëzie?’

Soms lijkt hij cynisch, of op zijn minst mismoedig. Zin in braderie opent met ‘troep kijken/ troep kopen’.Waarna het verlangen wordt uitgesproken naar ‘een psychedelische erotische filmhemel/ waarin we perfecte lichamen mogen uitkiezen’.

Inclusief ‘door de week en in het weekend een dagje alleskoopparadijs’. Plus ‘uit onze monden één grote geile lavastroom/ van zelfverheerlijking.’

Het korte slotgedicht is zelfs nooit hetzelfde naar haar/ van n treurig: ‘je kijkt nooit hetzelfde naar haar/ van jonge vrouwen/ als je moeder een pruikt draagt.’

Zo ook de laatste strofe van Wat durven wij te hopen: ‘Wat durven wij te verwachten van dit leven/ waar durven we op te hopen op meer dan n een goeie buurman/ een goeie vrouw haar hart als een vesting/ en een te verdragen aantal tegenslagen.’

Bruinja somberheid in de schoenen te schuiven zou hem te kort doen. Daarvoor staan er in zijn tiende bundel te veel gedichten waar levenslust uitspreekt. Zoals Hé blad aan de bomen hé, een klassieker in de dop, en Worming up Von Kwabbestein, waarin de dichter zich verheugt op wat komen gaat: gitaarspelen met de Squirrel Nut Zippers en neuken in Big Beaver Lick, Kentucky.