Presentator en festivaldirecteur Frank Tazelaar kan vandaag, tijdens het opruimen en de kater, samen met zijn crew terugkijken op een geslaagd festival, hoewel er over de zeer sfeervolle avond in Theater de Lindenberg ook wel enig minpunten waren op te merken.
Zo werd de verhalenschrijver Frans Kusters tijdens het openingsprogramma voortreffelijk in het zonnetje gezet door korte lezinkjes van gewaardeerde collega's als Thomas Verbogt en H.H. ter Balkt, maar was het interview dat daaraan voorafging volstrekt tenenkrommend. Je hoorde de zuchten van onbegrip door de zaal gaan toen de arme Kusters vragen gesteld werden als 'word je gelukkig of ongelukkig van het schrijven?' en opmerkingen als 'u schrijft niet erg dikke boeken'.
Niettemin wisten de sprekers mij nieuwsgierig te maken naar het werk van Kusters.
Het programma liep helaas iets uit, waardoor ik het niet helemaal heb kunnen horen, wat niet alleen jammer was voor mij, maar ook voor de mensen die geïnteresseerd waren in de lezing van de Duitse writer-in-residence Ralf Thenior, die eerst twaalf gedichten voorlas in zijn moedertaal, waaronder een sterk vers over het vinden van een spin in de bestekla.
Thenior eindigde zijn optreden met het voordragen van een essay dat hij had geschreven voor het festival dat hij in de vorm had gegoten van een verhaal over een dichter die zichzelf probeert te vernieuwen en voor wie die vernieuwing bijna een kwestie van leven of dood lijkt.
Samen met Thenior en een groot deel van het festivalpubliek luisterde ik vervolgens naar de Bunny Bonanza's die optraden in de foyer met hun springerige psycho-swamp-a-billy-surf sound en die naast het brengen van eigen nummers ook twee jonge schrijvers begeleidden.
Van die twee, Annelein Pompe en Willem Sjoerd van Vliet, was de tweede overduidelijk het meest geschikt om het podium met de band te delen. Hij rockte met volle stem mee met de Bonanza's in een gedicht over oorlogswetten.
Pompe begon haar bijdrage met het herhaaldelijk doen van de handstand, waarbij ze elke keer ondersteboven een regel bracht, die helaas door de technicus niet luid genoeg werd versterkt. Dat werd bij de latere reguliere voordrachten wel verholpen, maar toen bleek Pompe totaal geen contact te maken met muziek noch muzikanten, waardoor haar wat houterige voordracht ondersneeuwde in de drums en gitaren van de Bonanza's.
Na de Bonanza's trok Bart FM Droog, die op zijn blog (http://www.vkblog.nl/blog/6633/Weeklog:_Bart_FM_Droog) straks vast zijn kijk op de avond zal geven, mij mee naar het programma 'Een brug verder', een schrijversgroep met o.a. Petra Else Jekel. Deze groep las in dezelfde zaal als Thenior en weer bleek het publiek die zaal maar moeilijk te kunnen vinden.
Helaas las de tweede spreker net iets te lang en te murmullend zijn ultrakorte verhalen voor, waardoor Droog en ik de zaal vroegtijdig hebben verlaten en de zaal nog leger werd.
Er werd daarna gedanst op de muziek van DJ St. Paul en gelachen bij de voorstelling van Nico Dijkshoorn, Christophe Vekeman, P.F. Thomése en Maxim Hartman, maar ik vond het mooi geweest.
Het hotelbed riep. De lakens lachten.
Tsead Bruinja 
Plaats een reactie