Tsead Bruinja

Gisteren vond de eerste Crossing Border in Antwerpen plaats en het bleek een prima export product, want de hele dag was dik uitverkocht.

De middag in mijn zaal begon met een interview van Michael Vandenbril met enkele deelnemers van The Chronicles, een project waarbij jonge schrijvers (op bovenstaande foto Julienne Weijden), dichters en vertalers uit diverse landen elke dag een column maken voor de website van het festival: http://www.crossingborder.nl/media.php?ID=21&lang=nl

(Michaël Vandenbril, Naima Albdiouni en Laura Vroomen van The Chronicles)

(Michaël Vandenbril, Thomas von Steinacker en Iannis Goerlandt)

Je zag helaas duidelijk hoe de Japanse deelneemster wat buiten de boot was gevallen, waarschijnlijk door een combinatie van sterallures en het meebrengen van haar kind. Op het blog was een aardige bijdrage van haar te vinden, waarvan hieronder een fragment:

Er zijn meerdere vormen van de eerste persoon in het Japans. Vrouwen gebruiken meestal ‘watashi' terwijl mannen drie vormen kunnen gebruiken: ‘boku', ‘ore' en ‘watashi'. Wanneer je met je meerderen praat, gebruik je ‘boku'; bij vrienden, je vriendin of mensen met wie je een goede relatie hebt, gebruik je ‘ore'; voor toespraken, interviews en dat soort publieke gelegenheden, wordt meestal ‘watashi' gebruikt. Als vrouwen zichzelf ‘boku' of ‘ore' noemen, geeft dat een seksuele afwijking aan en als mannen zichzelf regelmatig ‘watashi' noemen, duidt dat op een homoseksueel aspect…

The Chronicles werden gevolgd door een interview van Kristien Hemmerechts met Suze Rotolo, een van de eerste grote liefdes van Bob Dylan, die samen met hem werd gefotografeerd voor de hoes van The Freewheelin' Bob Dylan. Rotolo noemde haar zelf en de andere kinderen van communistische ouders in de jaren vijftig 'red diaper babies'. Ze vertelde over haar relatie met Dylan, die er met Joan Baez vandoor ging en volgens Rotolo's zus een 'lying shit' was en verder ging het over de idealen van de jaren 50 en 60. Rotolo had een prachtig statement over die tijd en of ze nu naïef waren geweest of niet: 'We had something to say and not something to sell'.

Dennis Johnson, de Amerikaanse journalist en schrijver, werd geinterviewd door Anna Luyten, die soms in steenkolen Engels, maar wel zeer vermakelijk en informatie Johnson het vuur aan de schenen legde. Johnson is een cultheld, want er kwam in eerste instantie weinig publiek op het gesprek af, maar daar onder bevond zich dan wel de volledige bezetting van de band The Monsters of Folk. Die monsters kregen te horen dat Johnson van alle schrijfhulpboeken met name geleerd had dat hij geen bijvoeglijke naamwoorden moest gebruiken. Dat klinkt wat flauw, maar het werkte, want Johnson las vervolgens een stoere passage voor die liep als een trein.

Scott Matthews was vrijdag goed, maar nu was hij indrukwekkend. Alleen met gitaar en stem vulde hij de hele zaal, die muisstil luisterde. Denk aan Jeff Buckley, Robert Plant en Chris Cornell, met een vleugje Nick Drake:

 
Na Matthews was ik even zo in de wolken dat ik de introductie bij Mohammed Mrabet totaal verprutste, maar dat maakte de interviewer Abderrahman El-Aissati, die ook in gesprek ging met de vertaler Simon-Pierre Hamelin, helemaal goed. Mrabet kan niet lezen of schrijven, maar is een echte verhalenverteller, van wie de verhalen vroeger werden opgetekend door Paul Bowles. Achteraf bleek die veel verhalen 'geleend' te hebben voor zijn eigen boeken. Bovendien werden zijn boeken door uitgevers verhandeld zonder dat Mrabet er geld voor zag.

(Mrabet, El Aissati, Hamelin)

Serge Simonart sprak Jay McInerney vooral aan op zijn bizarre levenswandel. Een ex van McInerney had zijn brieven verkocht aan een universiteit, zelf een boek over hem geschreven en een andere ex liet een hangbuikzwijn in hun bed slapen. McInerney kon er wel om lachen, maar sprak volgens mij liever over zijn boeken. Helaas voor hem wonnen de fantastische anekdotes die aan enkele van zijn verhalen ten grondslage lagen het, bijvoorbeeld het verhaal over de intacte flessen wijn die gevonden werden onder het puin van de Twin Towers en de facelift van een ex, nadat McInerney een hele avond had zitten opscheppen over zijn ontmoeting met Julia Roberts.

Arjan Visser sloot het programma in mijn zaal af met een mooi interview met Sandro Veronesi. De twee hadden elkaar ook in Den Haag gesproken, dus kon het gesprek hier verder uitgediept worden. Visser had het deze keer niet over bijgeloof of de voorspellende kwaliteiten van Veronesi. Hij vroeg de auteur, die architectuur had gestudeerd, wel een mooie vraag over wat voor soort gebouw zijn boeken waren, waarop Veronesi stelde dat het zeker geen kathedralen waren, eerder gewone appartementen, in ieder geval niets monumentaals.

Veronesi vertelde ook nog dat een Italiaanse journalist zijn boek Kalme Chaos in de bibliotheek van Guantanomo gevonden had. Het leek de perfecte vorm van marteling!

De bus naar huis staat voor het hotel. Sorry voor de slordigheden!