Ricco van Nierop van De Recensent vertelde me 's middags al dat Mumford & Sons verplaatst was naar een grotere zaal, waar ik flink van baalde, want hun cd vond ik erg mooi. Zo te horen vond het publiek dat ook, want meer dan 250 man konden we in de Union zaal horen stampen, terwijl de technicus ons vertelde dat de band de beschikking had gekregen over oude speakers van The Golden Earing die met gemak een kudde olifanten omver kon blazen.
Bovenstaande foto is van invallers John Dear Mowing Club, die een sterk optreden gaven dat ze zelf omschreven als country noir. Ik hoorde o.a. liedjes over de vrouw van de burgemeester die 16 keer was gestoken en gevonden werd in diens vriezer.
Voor meer: http://www.mowingclub.com/.
Na de maaimachines was het tijd voor een interview van romanschrijver Arjan Visser met de italiaan Sandro Veronesi, die vertelde dat veel van wat hij in zijn romans beschreef later ook in een of andere vorm echt plaatsvond. Visser dacht dat het misschien om bijgeloof ging, maar Veronesi legde haarfijn uit via de metafoor van een hond die een aardbeving kan aanvoelen, dat er wellicht meer is dan wat wij met onze 5 zintuigen kunnen opmerken.
http://www.nrcboeken.nl/schrijver/veronesi-sandro
Jim White, die met ritmeboxjes, effectpedalen, vrouw en schitterende gitaar bijna net zo lang verhalen vertelde als hij mooie liedjes speelde, vertelde me lopend naar het hotel hoe hij zijn vrouw had ontmoet. Voor een optreden hadden ze elkaar kort gesproken, waarop zij haar vrienden enthousiast mededeelde dat ze net zo'n zachtaardige man had ontmoet. Diezelfde man sloeg tijdens zijn optreden een opdringerige en luidruchtige fan die door zijn liedjes heen brulde vrolijk tegen de grond! Het moet wel echte liefde zijn geweest, dat ze daarna toch nog met hem getrouwd is.
http://www.myspace.com/officialjimwhite
(met vrouw Robin)
De festival poster werd dit jaar ontworpen door Kathe Burkhart. Ze gebruikte de verschillende gedaantes van actrice Elizabeth Taylor daarvoor om daarmee iets te zeggen over het beeld van vrouwen in de media. In haar verhaal ging het vooral over SM en een meester slaaf verhouding tussen New York en San Francisco:
Stephen Malkmus, ook bekend van Pavement, liep vooraf met een gigantische jetlag chagrijnig te blaffen om een kleedkamer, maar eenmaal op het podium klaarde zijn humeur op, mede door het levendige publiek dat gewoon om nummers mocht vragen, die vervolgens niet altijd even vlekkeloos maar wel met charme en gevoel gespeeld werden:
http://www.stephenmalkmus.com/
De bus voor Antwerpen, waar de eerste Vlaamse Crossing Border plaats gaat vinden, staat voor het hotel hier in Den Haag, dus ik moet het verder kort houden. Sorry voor de tikfouten als ze in de tekst staan en een fijne zondag!
Tsead Bruinja 
Plaats een reactie