“Mijn naam is Laurens van der Meulen, ik ben een muzikant uit Leeuwarden en studeer binnenkort af aan de Academie voor Popcultuur. Voor de presentatie heb ik een extern beoordeelaar nodig. Jan Pier Brands wees me op je bestaan en sindsdien heb ik me wat verdiept in je werk. Zou je mij kunnen bellen?”
Bovenstaand bericht viel op 4 januari op mijn digitale deurmat. Ik belde Laurens en zei dat ik me vereerd voelde.
Het ambitieuze project waarmee hij vanmiddag afgestudeerd is, heet It langstme en de dea / Het verlangen en de dood, een duistere show met muziek die doet denken aan het werk van 16 Horsepower. Laurens wilde de Friese muziek, die soms nogal gericht is op het Friese publiek en veelal in platte lol blijft steken, een gezonde internationale rock- en folkinjectie geven.
Het beoordelingsgesprek was pittig, zowel voor de beoordelaars als de beoordeelde, maar we kwamen er goed uit en konden de afgestudeerde artiest flink wat tips meegeven.
Ik kijk uit naar wat hij met die tips en zijn eigen kwaliteiten gaat doen.
Op de terugweg naar de trein dacht ik na over hoe ik zelf als jongen van achttien met mijn goede vriend Peter in de weekends aan het prutsen was met een ouderwetse viersporen-cassetterecorder. Hoe ik half vals meezong en schreeuwde met mijn favoriete artiesten en hoe we droomden van het maken van een concept album.
Als de Academie voor Popcultuur er toen ook al was geweest, was ik waarschijnlijk nooit Engels gaan studeren en had Laurens mij misschien wel niet als dichter, maar als muzikant gevraagd zijn project te beoordelen. Of wellicht was ik niet toegelaten, want zo’n geweldige muzikant was ik destijds ook weer niet.
Ik droom er nog even over door.
Meer op: http://www.laurensvandermeulen.nl/lvdm/ & http://www.myspace.com/itlangstmeendedea
Tsead Bruinja 
Plaats een reactie