Gisteravond kondigde Erik Menkveld met genoegen de muzikant Pierre Bastien (Bastien had ooit met Robert Wyatt gewerkt, een door Menkveld bewonderde muzikant) aan, die met allerlei vreemde materialen muziek maakte. Zo spande hij bijvoorbeeld steeds meer elastiekjes in een soort rekje waarna een ronddraaiende kromme spijker die elastiekjes aansloeg. Ondertussen hoorde je het geluid van een naald op een singletje en het geflap van een stukje papier.
Tijden het programma in de kleine zaal, dat ik presenteerde, viel me op hoe groot te verschillen waren tussen de geprojecteerde vertalingen van het werk van de Poolse dichter Piotr Sommer van wie ik samen met Karol Lesman de Nederlandse vertaling had verzorgd. Het leek erop dat de Engelse vertalers de tekst veel vlotter hadden gemaakt dan die wezenlijk was. Het hortende dat in het origineel leek te zitten, bleek bijna compleet verdwenen.
Vandaag schoof ik aan bij de vertaalworkshops rondom het werk van de Nederlandse dichter L.F. Rosen en de Litouwer Sigitas Parulskis om voor de presentatie op vrijdag ook een Friese vertaling te maken.
De vertaling van de Nederlandse gedichten vormde niet echt een probleem, behalve dan dat er wat lange woorden in stonden die letterlijk vertaald wat onnatuurlijk overkwamen.
Bij de Litouwse gedichten bleven we bij elke regel steken, mede omdat de Engelse werkvertaling vrij beroerd was. De Ierse dichter Matthew Sweeny ontplofte daarom herhaaldelijk op zeer vermakelijke wijze en begon de Amerikaanse vertaalster (gelukkig niet aanwezig) voor rotte vis uit te maken.
Vanavond houd ik met Karol Lesman een lezing over het vertalen/redigeren van het werk van Piotr Sommer. Op het laatste moment kwamen we er daarbij achter dat we een accentstreepje op een 'z' over het hoofd hadden gezien, wat het verschil betekende tussen een plaatsnaam of het woord 'klokken'.
Gelukkig kon Sommer er tijdens een biertje om lachen.
Tsead Bruinja 
Plaats een reactie