Tsead Bruinja

Normaalgesproken houd ik tijdens het baantjeszwemmen mijn ogen onderwater open, en kijk ik vrolijk in het rond, maar vanochtend zwom ik half slapend door het chloor. Misschien kwam dat door een droom die ik vanochtend had. Ik stond op het punt om samen met Sas mijn geboortehuis te kopen, dat overigens daadwerkelijk te koop staat (http://www.huizenzoeker.nl/koop/friesland/rinsumageest/heechfinne-4/foto.html).

In m'n droom bleek het huis zodanig in prijs gedaald, van vier naar drie ton, dat we het bijna konden betalen. De zon scheen en verscheidene mensen die ik tijdens mijn jeugd had gekend, kwamen een praatje maken en verzekerden me dat het een goede keuze was.

Waarom ik uitgerekend vanochtend daarover moest dromen, begreep ik niet helemaal, maar wellicht had het iets te maken met het interview in Groningen twee dagen geleden. Anneke Claus, Elmar Kuiper en ik lazen daar voor en stelden elkaar vragen over het schrijven en op een gegeven moment kruisden Kuiper en ik vriendelijk de degens over hoe we in ons werk omgaan met de agrarische elementen, die je vaak terugvindt in de Friese poëzie, ook al zijn de dichters zelf geen boeren (op hobbyboer Bartle Laverman na dan).

Ik had aangegeven dat ik wel begreep dat mensen me wantrouwden als ik sprak over mijn jeugd en de buurman die veel van het werk op het land nog met paard en wagen deed. Dat wantrouwen bestaat er dan meestal uit, dat ik die herinnering zou gebruiken als verkooptruc. Ik geloof echter niet dat mijn poëzie dermate nostalgisch en traditioneel is, dat dit argument opgaat.

In de inleiding op de bloemlezing Droom in blauwe regenjas – nieuwe Friese dichters is daar wellicht wel sprake van, maar dan ook vooral omdat ik die agrarische wereld veelvuldig tegenkwam in de gedichten die Hein Jaap Hilarides en ik voor dat boek hadden geselecteerd.

Kuiper had dus wel degelijk een punt, maar heeft me, gezien mijn dromen, niet kunnen losweken van de nostalgie naar de ongecompliceerde buitenwereld van mijn jeugd.

De huidige bewoner van mijn geboortehuis (Heechfinne 4, Rinsumageest) heeft veel veranderd aan het huis, maar één ding herken ik nog, namelijk het prachtige oude tegelwandje achter de allesbrander in de woonkamer, waar ik pinda's heb gedopt met de buurman tot ik er van moest overgeven en waar ik samen met mijn moeder op de bank als jongetje van een jaar of zeven Dallas keek.

P.s. het bovenste raam aan de voorkant van het huis ben ik als klein jongetje uitgevallen terwijl ik naar de lucht keek. Mijn moeder stormde bezorgd het huis uit en was er verbaasd over dat ik niks mankeerde. Ongemerkt liep ik vast schade op aan het nostalgiegebied in mijn hersenen ;o)

P.s.s. vanavond lees ik voor in Leeuwarden samen met o.a. Hein Jaap Hilarides en Pier Boorsma (Theater de Bres, Schoolstraat 4). Ik moet daarvoor maar even langs bij Tresoar (het Friese letterkundige museum). Eens kijken of ze dit 'letterkundige' monument niet kunnen aanschaffen.