Het is natuurlijk niet één van de beste openingszinnen als je voor moet lezen op een begrafenis:
'Ik ben de laatste tijd niet erg goed in het onthouden van namen en toen ik het bericht binnenkreeg dat Philip overleden was, hoopte ik maar dat het niet de Philip was van Marjan, die twee lieve mensen die ons zo ontzettend hartelijk hebben ontvangen tijdens het kunstweekend een paar weken geleden.'
Ik had tijdens de zeer persoonlijke kerkdienst op die zinnen zitten kauwen en me afgevraagd of ik ze zou gebruiken of niet. Misschien was het beter om helemaal niets te zeggen, zeker na een aantal ontroerende bijdragen van een vriend, de kompanjon, de zoon en dochter en de vrouw van Philip.
Ik deed het toch en vertelde daarnaast ook nog dat het gedicht dat ik voorlas oorspronkelijk geschreven was voor een Eenzame Uitvaart en dat ik blij was dat er bij deze uitvaart de kerk zo vol zat.
Al mijn woorden, behalve de voordracht van het gedicht, vielen naar mijn gevoel een beetje in het water, maar dat kon ook niet anders naar de oprechte woorden van mensen die Philip echt hadden gekend, terwijl ik hem maar twee dagen had meegemaakt.
Misschien maak ik me ook wel gewoon te druk, al voelt het nog steeds alsof het iets te veel een optreden was en iets te weinig een eerbetoon.
De volgende keer schrijf ik een nieuw gedicht en laat ik de introductie weg.
P.s. toen ik een bijpassend plaatje zocht, vond ik een foto van een beeldje dat wat relativering bood. Peinzen is prima, maar dan wel met een lach:
Tsead Bruinja 
Plaats een reactie