Dit zijn Tanja van Susteren en Jaap van Keulen, met wie ik de afgelopen dagen vooral wachtend doorbracht. Op deze foto zijn we aan het wachten om te gaan oefenen, of eigenlijk meer het oefenen aan het uitstellen.
Ons laatste optreden was in maart in Deventer en dat ging best goed, maar het liefst willen we natuurlijk dat de vonken er vanaf vliegen. Grappig genoeg, gebeurde dat bij het oefenen. We zaten er ondanks een paar foutjes helemaal in en het swingde de pan uit (ik zou 'swong' als verleden tijd van 'zwingen' eigenlijk veel mooier vinden).
De volgende dag bestond het wachten vooral uit het in de auto zitten (zo'n drie uur) en het in het hotel wachten op de organisatie, wat we na drie kwartier voor gezien hielden, omdat we Bremen nog even wilden bekijken in het daglicht.
De binnenstad was vol blije mensen die allemaal het beste voorhadden met de wereld.
Ik respecteer die goede voornemens en goede daden, maar soms krijg je daar een wat wee glimlachje bij cadeau, waar ik niet echt goed tegen kan.
Die mensen wachten eigenlijk ook op de terugkeer van een speciaal iemand, maar maken zich in de tussentijd nuttig, dus laat ze maar lachen. Ik kijk de andere kant wel op.
Het was prachtig weer voor onze wandeling, maar toen we een hapje gingen eten (we hadden een half uur op onze pizza en soep gewacht), begon het plots hard te waaien, waardoor we onze maaltijd naar binnen schrokten.
Wachten deden we vervolgens onder een parasol halverwege de wandeling naar het hotel, omdat het keihard was gaan regenen. Uiteindelijk zijn we er toch maar doorheen gerend, om vervolgens in het hotel te wachten tot we naar het theater mochten om op te bouwen.
In het theater schreeuwden alle artietsten bij het opbouwen door elkaar heen, maar wij hoefden niet te wachten, want wij waren er het eerst en hadden de meest gecompliceerde technische wensen.
Daarna begon het grote grote wachten, want wij stonden als laatste op het programma en de overige dichters namen allemaal tien minuten extra, waardoor de show i.p.v. om elf uur, om twaalf uur was afgelopen, maar toen was er dan ook een fantastisch applaus van een heerlijk publiek (zo'n 350 man, waarbij er gezegd moet worden dat er zo'n 150 niet meer in de zaal konden. die werden naar huis gestuurd door de regen) en een heerlijk gevulde dranktafel:
Tsead Bruinja 
Plaats een reactie