Het is herfst hier, maar je zou met gemak een ei kunnen bakken op mijn rode hoofd. Vandaag is het zondag en de laatste dag van het festival. Ik ben even terug gegaan naar mijn kamer om alvast mijn koffer te pakken, terwijl een aantal van de Zimbabwaanse dichters zich te goed doen aan het gratis bier van de festivalorganisatie.
Morgen vlieg ik naar Johannesburg, waar ik Sas weer zie, waarna we een paar dagen in Zuid-Afrika blijven. Via de mail en sms hebben we elkaar op de hoogte gehouden van onze ervaringen die beide vaak gingen over hoe zwarte mensen en blanke mensen hier met elkaar en hun gemeenschappelijke verleden omgaan.
De laatste dag die ik op dit blog omschreven heb was afgelopen donderdag.
Op vrijdag was er een apart diva-programma gewijd aan de vrouwelijke dichters. Helaas was dat programma, een enkele uitzondering daargelaten, het zwakste van de hele week, vooral omdat de gedichten allemaal zo op elkaar leken en met name over the beautiful black African women ging en hun strijd.
Meest indrukwekkend was een gedicht van Batsirai Easther Chigama, een jonge vrouw die normaal computers verkoopt, en die nu een sensueel gedicht voorlas met een brailletekst als uitgestrekte metafoor over hoe een man haar zou strelen. Na Chigama las Freedom, een dichters die nog als soldaat had gevochten, o.a. in Zambia. Freedom zag er behoorlijk afgeleefd uit, maar haar voordracht was vol energie en vooral moed, met veel politiek.
Op vrijdagavond had ik kaartjes voor het concert van Malika, maar bleef ik hangen in een van de tentjes met goede wijnen Stephen (geluidstechnicus uit Amerika), Makeda (danseres uit Trinidad) en Togara (dichter die kortgeleden nog optrad op Poetry International) en diens vrouw.
Zaterdag was er een slam die ik glorieus en geheel terecht verloor. De andere dichters waren echt geweldige slammers die half rapten en veel meer geëngageerde en ritmische gedichten voorlazen, waar het publiek hier erg van houdt. De slam werd gewonnen door Ewok, een dichter uit Zuid-Afrika, die in 2006 op Poetry mee heeft gedaan aan de slam.
’ s Avonds ging ik naar de dansvoorstelling van Makeda, waarin veel rasta-invloeden te horen waren. In de muziek had ze ook haar eigen stem verwerkt in het Engelse dialect van Trinidad. Stephen had daarvoor gigantische problemen met de lokale crew gehad die totaal niet vooruit te branden waren. Gelukkig was de voorstelling toch nog een succes.
Mijn laatste optreden hier vond vanochtend plaats. Ik las ‘ Bregeman / Bruidegom’ en vertelde over hoe ik vroeger met mijn vader ging schaatsen. Vanwege het terugkerende refrein, werkte het gedicht goed.
Ik kocht nog wat bundels en cd’s van mijn collega’s voor zover dat mogelijk was (de meeste dichters kunnen hun eigen boeken niet betalen en de boekhandels verkopen door de crisis alleen nog briefpapier en pennen), waarna de meeste dichters aan het bier gingen, maar dat had ik al gezegd.
Ps. Helaas het optreden van de Hermes House Band, maar vanuit het hotel klonk het minder vals dan bij de ambassadeur en het publiek leek te genieten.
Tsead Bruinja 
Plaats een reactie