Tsead Bruinja

Een van de mooiste cd’s uit mijn grote immer uitdijende verzameling is ‘October Road’ van James Taylor. ‘October road’ is een plaat die ondanks de wat herfstige titel prima bij een zomerse dag als deze past. Het is een licht melancholieke vriendelijke en vrolijke plaat, die ontzettend mooi opgenomen is. Elke instrument is te onderscheiden en het voelt alsof de band vlak voor je staat te spelen. Taylor, die behoorlijk depressief geweest is en aan meerdere middelen verslaafd was, zingt bovendien op een zen-achtige lieve manier, die wat mij betreft nooit te wee wordt.

Op de een of andere manier is deze plaat erg belangrijk geweest voor mijn bundel Gers dat alfêst laket. Ik kan dat nooit goed uitleggen, maar bij Gers dat alfêst laket ging het waarschijnlijk om de overgang naar kortere en kleinere gedichten. Verder was die bundel niet melancholiek of vriendelijk te noemen. Wellicht dat er wel iets meer berusting in te vinden was dan in een bundel als Batterij of Gegrommel fan satyn.

Vandaag werk ik aan recensies en vertalingen van de Poolse dichter Piotr Sommer. Nee, ik beheers het Pools niet, maar ben op uitnodiging van Poetry International samen met de gerenommeerde vertaler Karol Lesman een poging aan het doen de tekst van Sommer naar het Nederlands over te brengen.

In eerste instantie stond ik behoorlijk sceptisch tegenover deze methode, die eruit bestaat dat Lesman mij een werkvertaling stuurt en ik die vervolgens met een lijst alternatieven en vragen terug stuur. Nadat we aan een aantal gedichten hadden gewerkt, bleek het een vruchtbare samenwerking, waarbij we soms beiden even weinig van de gedichten leken te begrijpen, maar door erover te praten weer een stukje verder kwamen.

Tussen het vertalen door lees ik de bundel In de tussentijd van Hans Tentije met foto’s van Peter Bes en nog wat andere bundels waarover ik mogelijk een recensie ga schrijven voor Awater. Dat lezen doe ik hopelijk in het zonnetje, terwijl er blaadjes aan de appelboom op het dakterras groeien en Sas beneden de duiven van het balkon jaagt ;o)

P.s. het mooiste nummer van James Taylor vind ik op dit moment ‘Her Town Too’ van het album ‘Dad loves his work’. 

She's been afraid to go out
She's afraid of the knock on her door
There's always a shade of a doubt
She can never be sure
Who comes to call
Maybe the friend of a friend of a friend
Anyone at all
Anything but nothing again

It used to be her town
It used to be her town, too
It used to be her town
It used to be her town, too

Seems like even her old girlfriends
Might be talking her down
She's got her name on the grapevine
Running up and down
The telephone line
Talking 'bout
Someone said, someone said
Something 'bout, something else
Someone might have said about her
She always figured that they were her friends
But maybe they can live without her

It used to be her town
It used to be her town, too
It used to be her town
It used to be her town, too

Well, people got used to seeing them both together
But now he's gone and life goes on
Nothing lasts forever, oh no
She gets the house and the garden
He gets the boys in the band
Some of them his friends
Some of them her friends
Some of them understand
Lord knows that this is just a small town city
Yes, and everyone can see you fall
It's got nothing to do with pity
I just wanted to give you a call

It used to be your town
It used to be my town, too
You never know 'till it all falls down
Somebody loves you
Somebody loves you
Darling, somebody still loves you
I can still remember her
When it used to be her town, too
It used to be your town
It used to be my town, too