Terwijl Nachoem Wijnberg op zijn stoel zat te luisteren naar de laudatio, uitgesproken door Rob Schouten, en zijn oortjes steeds roder werden, wreef een jonge vrouw liefdevol over zijn rug.
Niemand wreef over de ruggen van de verliezers, helaas, maar ik zag wel her een der een bemoedigende blik, zo van ‘jij komt de volgende keer wel weer aan de beurt’.
Dat soort blikken en uitspraken deden ook de ronde na afloop van de Dichter des Vaderlands verkiezing. Gedurende die eerste twee dagen reageerde ik dan enthousiast en zei ik dat ik het over vier jaar zeker weer ging proberen, maar de afgelopen tijd ben ik van mening veranderd.
Het was een leuke en leerzame strijd, er was veel aandacht voor de poëzie en de verkiezingen waren goed voor mijn naamsbekendheid, maar ik doe de volgende keer niet weer mee. Het hele gebeuren heeft me daarvoor te veel van mijn werk gehouden.
Al zal ik me bij de toekomstige verkiezingen ongetwijfeld met plezier van mijn werk laten afleiden door hoe de kandidaten elkaar in de haren vliegen of zich op hun poëtische lange teentjes getrapt voelen.
Vanzelfsprekend gingen er in de Rode Hoed weer de meest onheilspellende geruchten over de toekomst van de VSB Poëzieprijs. Ik kan me ook goed voorstellen dat de matige opkomst de sponsor niet vrolijk stemde, maar daartegenover stonden dan weer die paar seconden op het journaal vanmorgen, hoewel de meeste mensen waarschijnlijk meer gelet zullen hebben op het weer, dat buitengewoon mooi is.
Spijtig dat het buitenbad nog niet open is!
Tsead Bruinja 
Plaats een reactie