Of het komt door de vele afleveringen Star Trek Voyager die ik lekker old school op VHS zit te kijken, weet ik niet, maar vanochtend droomde ik over een hypermoderne auto die geparkeerd stond op de oprit van ons oude huis in Kollum. Elke keer als ik in de auto wilde gaan zitten, rolde die van de oprit. Terwijl er vanaf het erf geroepen werd dat ik ‘m op de handrem moest zetten, reed ik zo achteruit een vrij rustige straat op. Dat gebeurde zo een paar keer achter elkaar, waarbij ik steeds de handrem niet goed wist te gebruiken.
Deze droom deed me denken aan de Noorse film Reprise, die ik gisteravond rond etenstijd met het bord op schoot zat te kijken. De film ging over twee jongens die beiden schrijvers wilden worden, maar van wie er een diep in psychische problemen raakte door een te grote liefde voor zijn vriendin. Zijn vriend vind hem, nadat zijn debuut een groot succes is geworden, met bebloede handen en een bebloed gezicht tussen de resten van een verbrijzeld raam en brengt hem naar het ziekenhuis.
Die getroebleerde jonge schrijver zien we op andere momenten in de film op zijn fiets zitten, terwijl hij met een rare glimlach van tien naar nul telt, zijn ogen dichtdoet en een drukke weg oversteekt. Op die manier stak ik zelf vroeger, met de hardrock van Whitesnake en Guns ’n Roses op mijn walkman, de trekweg over, als ik van school door het groene Paradyske fietste en op weg naar huis was.
Ik weet niet meer wanneer ik daarmee ophield, maar ik kan me niet herinneren dat ik het nog deed nadat ik uit huis ging.
Een rijbewijs heb ik nooit gehaald. Misschien zou het een droom als die van vanochtend voorkomen hebben en al die andere dromen waarin ik aan het autorijden ben en me dan plots besef dat ik helemaal niet weet hoe dat moet.
Ik ga terug naar de Friese roman die ik aan het lezen ben over boeren en WO II. Daar hoef je gelukkig geen rijbewijs voor te hebben.
Sweet dreams,
Tsead
Tsead Bruinja 
Plaats een reactie