Het is bijna negen uur en ik zit in de trein naar Leeuwarden voor de opname van een talkshow van Omrop Fryslân. De redactie vroeg me een gedicht te schrijven over wat Friesland voor me betekent en wat het met me doet als ik er weer ben.
Toen ik net in Groningen woonde en een moeilijke jeugd achter me had gelaten in Kollum, betekende elke terugkeer naar Friesland een confrontatie met die jeugd, maar nu is het een plek waar ik erg graag kom, omdat er leuke mensen wonen en er een levendige literatuur bloeit.
Hieronder het gedicht, eerst in voorlopige werkvertaling en dan in het Fries.
Een fijne dag,
Tsead
*
terugkeer is het woord niet
terugkeer is het woord niet
voor wat er gebeurt als ik met mijn vrouw over de afsluitdijk rijd
of als ik in leeuwarden de trein uit stap en het perron op loop
thuiskomen is het ook niet want dat zou betekenen dat er aan friesland
nooit iets verandert en dat ik alleen maar onderweg
naar een melancholiek vertekend beeld ben
nee als ik de trein uit stap of langs zürich harlingen en pingjum rijd
dan zie ik nieuwe mensen nieuwe dichters en nieuwe poëzie
en dat die mensen onder dezelfde ruime luchten wonen
als waar ik onder geboren ben en dat er in die ruige wereld
waar de zwaagwesteinders en de mannen van de harkema weekends
in veenklooster vast nog wel eens met elkaar op de vuist gaan
en dat in diezelfde wereld de verbouwde boerderij waar mijn wieg stond er nog is
en de buurman die in de jaren zeventig alles noch met paard en wagen deed
al jaren onder de friese groene zoden ligt net als mijn moeder opa en oma
en dat ik daar niets aan kan veranderen
dat is voor mij ook friesland
maar terugkeer is het woord niet
*
weromgean is it wurd net
weromgean is it wurd net
foar wat der bart at ik mei myn frou de ôfslútdyk oer ryd
of at ik yn ljouwert de trein út stap en it perron op rin
thúskomme is it ek net want dat soe betsjutte dat der oan fryslân
noait wat feroaret en dat ik allinnich mar ûnderweis
nei in mankelyk fertekene ferline bin
nee at ik dy trein út stap of by zürich harns en pingjum delryd
dan sjoch ik út nei nije minsken nije dichters en nije poëzij
en dat dy minsken ûnder dyselde romme loften wenje
at wêr’t ik ûnder berne bin en dat der yn dy rûge wrâld
dêr’t de westereinders en de mannen fan `e harkema wykeins
yn feankleaster fêst noch wolris mei inoar op `e fûst sille
en dat yn dyselde wrâld de ferboude pleats dêr’t myn widze stie der noch is
en de buorman dy’t yn de jierren santich alles noch mei hynder en wein die
al jierren ûnder de fryske griene seadden leit lykas ús mem pake en beppe
en dat ik dêr neat oan feroarje kin
dat is foar my ek fryslân
mar weromgean is it wurd net
Tsead Bruinja 
Plaats een reactie