Tsead Bruinja

Gisteren heb ik de hele dag mensen gevraagd om de campagne te steunen. Er kwamen veel goede en kritische reacties binnen, waarvoor dank. Eén van de terugkerende punten was het verlangen naar geëngageerde poëzie. Ik begrijp die wens, maar zou willen dat men de poëzie soms wat beter las, en dan heb ik het niet over mijn eigen werk. Politiek engagement is in de Nederlandse poëzie makkelijk te vinden. Lees bijvoorbeeld het werk van Rodhan Al Galidi, Erik Jan Harmens of H.H. ter Balkt, stuk voor stuk dichters die geen blad voor de mond nemen. Als je hun werk goed leest, verandert je blik op je omgeving.

De heersende visie over wat engagement is, is mij bovendien te beperkt. Als een dichter zijn best doet om zo goed mogelijk zijn werk te doen, dan kan dat niet zonder een bepaalde betrokkenheid. Of het nu om betrokkenheid bij de politiek, de milieuproblematiek, de liefde of de taal zelf gaat, het is allemaal betrokkenheid en even intens. Een dichter die de taal opnieuw probeert uit te vinden of die zichzelf helemaal blootlegt, doet niet onder voor een dichter die over terrorisme of discriminatie schrijft. Juist door het schrijven van eerlijke en vernieuwende gedichten voeg je iets toe aan de taal en het denken en houd je beide op je eigen manier levend en spannend.

Of ik als Dichter des Vaderlands gedichten over rampen, misstanden in de maatschappij en ander onrecht ga schrijven? Dat zit er dik in, want dat deed ik al. Ik deed het alleen op mijn eigen manier, zonder concessies te doen aan de verbeelding en de poëzie, waardoor de boodschap niet altijd even duidelijk was. Die boodschap is ook niet het meest belangrijke onderdeel van een dergelijk gedicht. Zo’n gedicht begint en eindigt met de muziek van de taal. Eerst komt de muziek en dan de moraal.

Tot morgen en nogmaals dank voor alle reacties op mijn vreselijke gebedel,

Tsead

P.s. wil je echt een aangrijpend boek lezen, koop dan het brievenboek Stemmen onder de zon van Mowaffk Al-Sawad, waarin hij o.a. vertelt over de opstand tegen het regime van Saddam Hoessein en zijn jeugd in Irak tijdens de jaren tachtig en begin jaren negentig. Uitgeverij Passage heeft vast nog wel enkele exemplaren liggen.